ब्वाइफ्रेन्ड बनाउने रहर


भर्खर कक्षा ६ मा उक्लिएकी छिमेकमा बस्ने नानीले सोधिन्- ‘दिदी हजुरको ब्वाइफ्रेन्ड छ ?’ मैले जवाफ दिइनँ । त्यसअघि आन्टीको छोराले भनेको थियो, ‘मैले हिजो हजुरलाई ब्वाइफ्रेन्डसँग देखेको ।’ कति निर्धक्कसँग भन्यो उसले मलाई ब्वाइफ्रेन्डसँग देखेको ! सायद हिजो केटासाथीको बाइकमा आइरहेको देखेर उसले त्यसो भनेको हुनुपर्छ । मैले उसलाई जिस्केर भनिदिएकी थिएँ ‘कस्तो छ ?’ उसले ‘राम्रै छ तर अलि काले रहेछ’ भन्यो । यति साना केटाकेटीलाई प्रेमप्रति कति चासो ! जमाना कहाँदेखि कहाँ पुगिसक्यो ।

मेरी आमाको पालामा प्रेम भन्ने शब्दै थाहा नपाई अपरिचित मेरा बासँग बिहे भयो । तर, अहिले भने भर्खर ५, ६ कक्षा पढ्दै गरेका नानीबाबुहरू लभको कुरा गर्छन् । हामी स्कुल पढ्दासमेत ‘लभ’ भन्ने यति खुलेआम भइसकेको थियो । ९, १० कक्षा पढ्दा भने कक्षामा एक दुई जोडी थिए । जिस्काउन खूब रमाइलो लाग्थ्यो । उमेरसँगै बढ्दै गरेका रहरमा एक चाहना थियो, अनि डुलिहिँड्ने रहर पनि । कहिलेकाहीँ मेरी साथी आफ्नो ब्वाइफ्रेन्डको बाइकमा चढेर आउँदा मलाई पनि ब्वाइफ्रेन्ड बनाऊँजस्तो कहाँ नलागेको हो र।

धेरै बेरसम्म कुर्नुपर्ने पब्लिक बस, अनि गुन्द्रक खाँदेजसरी खाँदिनुपर्ने मान्छे । बाख्राको खोरजस्तै लाग्थ्यो माइक्रो त । उभिएर खुट्टा दुख्दा बाइकको पछाडि बसेर सरर गुड्ने रहर कहिलेकाहीँ जाग्थ्यो । तर, हरेक कुराका सकारात्मक र नकारात्मक दुवै पक्ष हुन्छन् । ब्वाइफ्रेन्ड बनाएर उसको बाइकमा कुदेको भए मैले त्यो माइक्रोबसमा हिँड्दा भोग्ने दुःखको सामना कहाँ गर्न पाउँथे र। एक्लै बसमा जता पनि पुग्न सक्ने आत्मविश्वास कसरी विकसित हुन्थ्यो र। जीवनमा जति दुःख आइलाग्छ, त्यति नै सुख मिल्छ रे ।

कहिलेकाहीँ कलेजमा केटा साथीहरूले आफ्नी गर्लफ्रेन्डको असाइन्मेन्ट गरिदिँदा मलाई पनि एउटा केटो पट्याऊँ भन्ने रहर पलाएकै हो । इख पनि लागेकै हो । आखिर म पनि उनीहरू जस्तै टिनएजमा थिएँ । खोइ किन हो, रहर जाग्यो तर मन लागेन । केही दिनअघि माइक्रोबसको अघिल्लो सिटमा बसेर एउटा युवकले आफ्नी गर्लफ्रेन्डको कपाल सुमसुम्याउँदा मलाई पनि कसैको हात मेरो टाउकोमा आएको सपनाले सताएकै हो ।

कहिलेकाहीँ रो’मान्टिक स्टोरी पढ्दा आफैँलाई त्यसका पात्रहरूसँग दाँजेर कल्पनाको सागरमा हराएकी हुन्छु । कसैको अँगालोमा बेरिएर शरीरको स्प’र्शले यो दिलमा बास गर्न आउँदाको पलले मनमनै थपडी मार्छ । केही फिल्मका दृश्यले आफैँलाई गिज्याएजस्तो लाग्छ । जीवन चाहनाको भण्डार हो । बोटमा लटरम्म फलेका फलजस्तै हुन् चाहना पनि । एकपछि अर्को गर्दै झर्दै जान्छन् या त झारिन्छ कसैले हानेर या वर्षातसँगै आउने असिनाले चुटेर । कसैलाई माया गर्नु, मनका भावना साट्नु, घुम्न जानु गलत कुरा होइनन् ।

तर, मायालाई नै सबैथोक सम्झेर बिछोडको घडीमा पागलपन देखाउनु या त आफ्ना जन्म दिने बाबुआमाभन्दा अरूलाई नै सर्वस्व ठान्नु गलत होजस्तो लाग्छ । जन्मँदा एक्लै जन्मिने हो । म’र्दा एक्लै म’र्ने हो भने जीवन पनि एक्लै बाँच्न सकिन्छ भन्ने अति आदर्शवान् पनि हुन चाहन्नँ । जीवनमा कसैको साथको आवश्यकता पर्दैन भन्ने मलाई लाग्दै लाग्दैन । तर, सबै आवश्यकतामा अरूको भर पर्नु राम्र्रो होइन भन्ने पनि लाग्छ । केही युवती देख्दा अचम्म लाग्छ, जो जीवनका स साना आवश्यकता पूर्तिका लागि केटाको भर पर्छन् ।

सानो चिम्टी काँटा किन्न जान समेत उनीहरूलाई ब्वाइफ्रेन्डको सहायता चाहिन्छ । बिहे गरेका केही महिला देख्छु, जो आफूले गर्न सक्ने काममा पनि श्रीमान्को भर पर्छन् । यसरी हरेक काममा पुरुषको हात समाउनुपर्ने महिलाहरू कहिले सक्षम बन्छन् होला भनेर आफैँलाई सोध्छु । अनि, त्यो सहयोगी ब्वाइफ्रेन्डको सपना थाती राख्छु । युग परिवर्तन भइसक्यो । आजकल महिलाहरू पनि सक्षम बन्न थालेका छन् । आफ्नै खुट्टामा उभिएर आफ्नो बेग्लै पहिचान बनाउन अगाडि बढेका छन् ।

तर, त्यस्ता महिलाहरूको कमी छ, जसले पहिला आफ्नो श्रीमान्लाई बाइक, स्कुटी या कारमा अफिस छोडेर आफ्नो अफिस जान्छन् । सायद यस्ता प्रेमिकाको चाहिँ अभाव नै होला शहरमा, जो आफ्नो प्रेमीलाई बाइक, स्कुटी या कारमा राखेर घुमाउँछन् । एउटा प्रेमीले प्रेमिकाको लवाइ, खुवाइदेखि लिएर सबै खर्च बेहोर्न सक्छ भने प्रेमिकाहरूले आफैँ कमाएर किन गर्न सक्दैनन् ? यसरी अरूको कमाइमा गरेको मोजमस्तीले क्षणिक आनन्द दिए पनि भविष्यमा सकारात्मक प्रभाव पार्ला त।

के सोच्छन् दिवा सपनामा रुमलिएर हिँड्ने पे्रमिकाहरू ? केही दिनको मोजमस्तीले भविष्यमा अत्याचार र दमनको अवस्था सिर्जना गर्ला भन्ने सोच्दैनन् । लाग्छ, आफू सक्षम नभई ब्वाइफ्रेन्ड बनाउनुको आनन्द बेला बेला झुल्किने इन्द्रेणीमात्रै पो हो कि ? त्यसैले तत्कालका लागि स्थगित गरेकी छु, ब्वाइफ्रेन्ड बनाउने रहर । लाग्दै छु, आत्मनिर्भर बन्ने बाटोमा । सबिता सापकोटाको लेख साझा सवाल डटकम बाट साभार। तस्विर आकर्षणको लागि गुगल बाट।

फेसबुकबाट कमेन्ट गर्नुहोस |

सम्बन्धित शिर्षकहरु
  • विवाहको लागी केटा नपाएर हैरान भाछुँ
  • लभ म्यारिज गर्ने सपना भए पनि प्रेमी पाउन गाह्रो भो
  • कोरोनासित डर लाग्न छाड्यो
  • डेरावाल दिदी- ‘कहिलेकाहीँ त्यता साँघुरो भए सुत्न मेरोतिर आए पनि हुन्छ नि भाइ’! पुरा पढेर मजा लिनुहोस्